کاردیومیوپاتی به گروهی از بیماری های عضله قلب گفته می شود که مستقیما روی ساختار یا عملکرد عضله قلب تاثیر می گذارند. در این بیماری ها ممکن است عضله قلب بیش از حد ضخیم، گشاد یا سفت شود و در نتیجه قلب نتواند خون را به شکل مناسب پمپاژ کند یا به اندازه کافی از خون پر شود.
کاردیومیوپاتی یک بیماری واحد نیست و انواع مختلفی دارد. بعضی انواع آن می توانند زمینه ارثی داشته باشند و در بعضی موارد نیز بیماری های دیگر، داروها، مصرف طولانی مدت الکل، عفونت ها یا عوامل مختلف می توانند در ایجاد آن نقش داشته باشند. در برخی بیماران نیز علت مشخصی پیدا نمی شود.
شدت بیماری نیز در افراد مختلف متفاوت است. بعضی افراد ممکن است سال ها هیچ علامتی نداشته باشند، در حالی که در برخی دیگر بیماری می تواند باعث تنگی نفس، خستگی، درد قفسه سینه، اختلال ریتم قلب یا در موارد شدیدتر نارسایی قلبی شود.
کاردیومیوپاتی چیست؟
کاردیومیوپاتی در اصل به بیماری هایی گفته می شود که خود عضله قلب را درگیر می کنند.
عضله قلب یا میوکارد وظیفه دارد با هر ضربان، خون را از حفره های قلب به سمت ریه ها و سایر قسمت های بدن پمپاژ کند. برای اینکه این کار به درستی انجام شود، عضله قلب باید قدرت انقباض مناسبی داشته باشد و در فاصله بین ضربان ها نیز بتواند به اندازه کافی شل شود و از خون پر شود.
وقتی ساختار یا عملکرد عضله قلب دچار اختلال شود، توانایی قلب برای پمپاژ یا پر شدن مناسب کاهش پیدا می کند. این اختلال می تواند به شکل های مختلفی ظاهر شود و به همین دلیل کاردیومیوپاتی انواع متفاوتی دارد.
در بعضی انواع، حفره های قلب بزرگ و گشاد می شوند. در برخی دیگر، دیواره عضله بیش از حد ضخیم می شود. در نوع دیگری نیز عضله قلب حالت سفت و غیرقابل انعطاف پیدا می کند.
این تغییرات می توانند در نهایت روی گردش خون، فشار داخل قلب و ریتم طبیعی ضربان تاثیر بگذارند.
آیا کاردیومیوپاتی همان نارسایی قلبی است؟
خیر. کاردیومیوپاتی و نارسایی قلبی یکسان نیستند، اما می توانند ارتباط نزدیکی با یکدیگر داشته باشند.
کاردیومیوپاتی یک بیماری یا اختلال در عضله قلب است، در حالی که نارسایی قلبی وضعیتی است که در آن قلب نمی تواند به اندازه کافی خون مورد نیاز بدن را پمپاژ کند یا برای پر شدن طبیعی با مشکل مواجه می شود.
برخی انواع کاردیومیوپاتی می توانند به مرور باعث نارسایی قلبی شوند. در واقع، ضعف عضله قلب یکی از مسیرهایی است که می تواند در نهایت عملکرد پمپاژ قلب را مختل کند.
بنابراین اگر فردی به کاردیومیوپاتی مبتلا باشد، لزوما به این معنی نیست که همین حالا دچار نارسایی قلبی است. شدت بیماری، نوع کاردیومیوپاتی و عملکرد قلب باید به صورت جداگانه بررسی شود.
انواع کاردیومیوپاتی چیست؟
کاردیومیوپاتی انواع مختلفی دارد، اما سه نوع اصلی آن عبارتند از:
- کاردیومیوپاتی گشادشونده
- کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک
- کاردیومیوپاتی محدودکننده
در کنار این موارد، انواع دیگری مانند کاردیومیوپاتی آریتموژنیک و برخی انواع کمتر شایع نیز وجود دارند.
تفاوت اصلی این بیماری ها در نحوه تغییر ساختار عضله قلب و تاثیری است که این تغییر روی عملکرد قلب می گذارد.
کاردیومیوپاتی گشادشونده چیست؟
کاردیومیوپاتی گشادشونده یا Dilated Cardiomyopathy یکی از انواع مهم کاردیومیوپاتی است.
در این بیماری، یکی یا چند حفره قلب، به ویژه بطن چپ، بزرگ و گشاد می شوند و عضله قلب ممکن است توانایی طبیعی خود برای انقباض را از دست بدهد.
بطن چپ وظیفه پمپاژ خون به تمام بدن را بر عهده دارد. وقتی این حفره بیش از حد گشاد شود و قدرت انقباض آن کاهش پیدا کند، مقدار خونی که با هر ضربان به بدن فرستاده می شود نیز ممکن است کاهش پیدا کند.
در نتیجه فرد ممکن است به تدریج علائمی مانند خستگی، تنگی نفس و کاهش توانایی انجام فعالیت های روزمره را تجربه کند.
کاردیومیوپاتی گشادشونده می تواند دلایل مختلفی داشته باشد. برخی موارد با عوامل ژنتیکی ارتباط دارند و در بعضی افراد نیز بیماری های قلبی، عفونت ها، مصرف طولانی مدت الکل، بعضی داروها یا سایر عوامل می توانند در ایجاد آن نقش داشته باشند.
گاهی نیز با وجود بررسی های پزشکی، علت مشخصی پیدا نمی شود.
کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک چیست؟
کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک یا Hypertrophic Cardiomyopathy نوعی بیماری است که در آن عضله قلب، به ویژه دیواره بطن ها، بیش از حد ضخیم می شود.
این ضخیم شدن می تواند فضای داخل حفره قلب را کاهش دهد و پر شدن قلب با خون را دشوارتر کند.
در بعضی افراد، ضخیم شدن عضله می تواند مسیر خروج خون از بطن چپ را نیز محدود کند. این حالت ممکن است باعث سرگیجه، تنگی نفس، درد قفسه سینه یا غش شود.
کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک در بسیاری از موارد زمینه ژنتیکی دارد و ممکن است در اعضای مختلف یک خانواده دیده شود.
البته داشتن سابقه خانوادگی به این معنی نیست که فرد حتما دچار بیماری خواهد شد، اما در صورت وجود سابقه خانوادگی، ارزیابی پزشکی و گاهی بررسی اعضای خانواده می تواند اهمیت داشته باشد.
کاردیومیوپاتی محدودکننده چیست؟
کاردیومیوپاتی محدودکننده یا Restrictive Cardiomyopathy نسبت به دو نوع قبلی کمتر شایع است.
در این نوع، عضله قلب حالت سفت و غیرقابل انعطاف پیدا می کند. در نتیجه بطن ها نمی توانند هنگام استراحت به اندازه کافی باز شوند و با خون پر شوند.
ممکن است قدرت انقباض قلب در مراحل اولیه نسبتا حفظ شده باشد، اما مشکل اصلی در پر شدن قلب ایجاد شود.
کاردیومیوپاتی محدودکننده گاهی بدون علت مشخص ایجاد می شود، اما بیماری هایی مانند آمیلوئیدوز می توانند عضله قلب را تحت تاثیر قرار دهند و باعث سفت شدن آن شوند.
علائم می توانند شامل تنگی نفس، خستگی و ورم پاها باشند.
کاردیومیوپاتی آریتموژنیک چیست؟
کاردیومیوپاتی آریتموژنیک گروهی از بیماری های نادر عضله قلب است که علاوه بر ساختار قلب، می تواند ریتم قلب را نیز تحت تاثیر قرار دهد.
در بعضی انواع، عضله بطن راست بیشتر درگیر می شود و بافت طبیعی عضله ممکن است به تدریج با بافت اسکار یا بافت چربی جایگزین شود. در برخی انواع دیگر، بطن چپ یا هر دو بطن نیز می توانند درگیر شوند.
یکی از ویژگی های مهم این بیماری، احتمال ایجاد اختلالات ریتم قلب است.
این نوع کاردیومیوپاتی در بسیاری از موارد با تغییرات ژنتیکی ارتباط دارد و به همین دلیل سابقه خانوادگی می تواند در ارزیابی بیمار اهمیت داشته باشد.
کاردیومیوپاتی استرسی یا سندرم قلب شکسته چیست؟
کاردیومیوپاتی استرسی که به آن سندرم قلب شکسته نیز گفته می شود، نوعی اختلال موقتی در عملکرد قلب است که معمولا پس از یک استرس شدید جسمی یا عاطفی ایجاد می شود.
این وضعیت با بیماری های دائمی عضله قلب تفاوت دارد و در بسیاری از افراد عملکرد قلب پس از مدتی بهبود پیدا می کند.
علائم آن می توانند شبیه بعضی مشکلات جدی قلبی باشند و شامل درد قفسه سینه و تنگی نفس شوند. به همین دلیل در صورت بروز چنین علائمی نباید تصور کرد که فقط ناشی از استرس هستند و نیاز به بررسی پزشکی وجود دارد.
سندرم قلب شکسته در مقاله جداگانه ای از این مجموعه بررسی شده است، بنابراین در اینجا تمرکز اصلی روی کاردیومیوپاتی های ساختاری و مزمن است.
علت کاردیومیوپاتی چیست؟
علت کاردیومیوپاتی به نوع بیماری بستگی دارد.
گاهی یک تغییر ژنتیکی باعث می شود ساختار یا عملکرد عضله قلب از ابتدا به شکل متفاوتی ایجاد شود. در موارد دیگر، یک بیماری یا عامل خارجی می تواند به مرور عضله قلب را تحت تاثیر قرار دهد.
برخی از علت ها و عوامل مرتبط با کاردیومیوپاتی عبارتند از:
- عوامل ژنتیکی و خانوادگی
- بیماری های ویروسی یا عفونت های خاص
- مصرف طولانی مدت و زیاد الکل
- بعضی داروها، به ویژه برخی داروهای مورد استفاده در درمان سرطان
- فشار خون بالا در طولانی مدت
- بیماری عروق کرونر و سابقه حمله قلبی
- بیماری های تیروئید
- دیابت
- آمیلوئیدوز
- سارکوئیدوز
- تجمع بیش از حد آهن در بدن
- بعضی بیماری های بافت همبند
- برخی بیماری های مادرزادی قلب
با این حال، در بخشی از بیماران علت مشخصی پیدا نمی شود.
کاردیومیوپاتی ارثی است؟
برخی انواع کاردیومیوپاتی می توانند ارثی باشند.
این موضوع به ویژه در بعضی انواع هیپرتروفیک و آریتموژنیک اهمیت دارد. در این شرایط، تغییرات ژنتیکی می توانند از یک نسل به نسل دیگر منتقل شوند.
داشتن یکی از اعضای خانواده مبتلا به کاردیومیوپاتی لزوما به معنی ابتلای قطعی سایر اعضای خانواده نیست، اما می تواند باعث شود پزشک بررسی دقیق تری را پیشنهاد کند.
اگر یک فرد به نوع ارثی کاردیومیوپاتی مبتلا باشد، ممکن است پزشک بر اساس نوع بیماری، سابقه خانوادگی و یافته های بالینی، بررسی اعضای نزدیک خانواده را نیز توصیه کند.
چه عواملی خطر کاردیومیوپاتی را افزایش می دهند؟
عوامل خطر بسته به نوع کاردیومیوپاتی متفاوت هستند، اما برخی شرایط می توانند احتمال ابتلا یا آسیب عضله قلب را افزایش دهند.
سابقه خانوادگی
وجود سابقه کاردیومیوپاتی، نارسایی قلبی یا برخی اختلالات ریتم قلب در خانواده می تواند اهمیت داشته باشد، به ویژه زمانی که بیماری زمینه ژنتیکی داشته باشد.
فشار خون بالا
فشار خون بالا در طولانی مدت باعث می شود قلب برای پمپاژ خون با مقاومت بیشتری روبه رو شود. ادامه این وضعیت می تواند ساختار و عملکرد عضله قلب را تغییر دهد.
بیماری عروق کرونر
بیماری عروق کرونر و سابقه حمله قلبی می توانند به عضله قلب آسیب بزنند و در بعضی افراد زمینه ضعف عملکرد قلب را ایجاد کنند.
مصرف زیاد الکل
مصرف طولانی مدت و زیاد الکل می تواند به عضله قلب آسیب بزند و با بعضی انواع کاردیومیوپاتی ارتباط داشته باشد.
برخی بیماری های سیستمیک
بیماری هایی مانند دیابت، بیماری های تیروئید، آمیلوئیدوز و برخی بیماری های التهابی یا ذخیره ای می توانند عملکرد عضله قلب را تحت تاثیر قرار دهند.
برخی داروها و درمان های سرطان
برخی داروهای مورد استفاده برای درمان سرطان و گاهی پرتودرمانی می توانند روی قلب تاثیر بگذارند. به همین دلیل در افرادی که سابقه این درمان ها را دارند، وضعیت قلب ممکن است در طول درمان یا بعد از آن تحت نظر باشد.
علائم کاردیومیوپاتی چیست؟
کاردیومیوپاتی در مراحل اولیه ممکن است هیچ علامتی ایجاد نکند. بعضی افراد تنها زمانی متوجه بیماری می شوند که برای دلیل دیگری تحت بررسی قلب قرار می گیرند.
وقتی عملکرد قلب تحت تاثیر قرار بگیرد، علائم می توانند به تدریج ظاهر شوند.
مهم ترین علائم احتمالی عبارتند از:
- تنگی نفس هنگام فعالیت
- تنگی نفس در موارد شدیدتر هنگام استراحت
- خستگی و ضعف
- کاهش تحمل فعالیت
- تپش قلب یا احساس ضربان نامنظم
- درد یا فشار در قفسه سینه
- سرگیجه
- غش
- ورم پاها، مچ پا یا ساق پا
- احساس پری یا ورم شکم
شدت و ترکیب این علائم به نوع کاردیومیوپاتی و میزان تاثیر بیماری بر عملکرد قلب بستگی دارد.
آیا تپش قلب می تواند از علائم کاردیومیوپاتی باشد؟
بله، برخی انواع کاردیومیوپاتی می توانند با اختلالات ریتم قلب همراه باشند.
فرد ممکن است احساس کند قلبش سریع، شدید یا نامنظم می زند. البته تپش قلب دلایل بسیار متنوعی دارد و وجود آن به تنهایی به معنی کاردیومیوپاتی نیست.
اگر تپش قلب مکرر باشد یا همراه با سرگیجه، ضعف، درد قفسه سینه یا غش اتفاق بیفتد، باید از نظر پزشکی بررسی شود.
آیا کاردیومیوپاتی باعث تنگی نفس می شود؟
تنگی نفس یکی از علائم مهمی است که ممکن است در کاردیومیوپاتی دیده شود.
در ابتدا ممکن است فرد فقط هنگام فعالیت هایی مانند بالا رفتن از پله، پیاده روی سریع یا ورزش دچار تنگی نفس شود. اگر عملکرد قلب بیشتر کاهش پیدا کند، تنگی نفس ممکن است با فعالیت های سبک تر یا حتی در حالت استراحت نیز ایجاد شود.
با این حال، تنگی نفس فقط مخصوص بیماری های عضله قلب نیست و مشکلات ریوی، کم خونی و بیماری های مختلف دیگر نیز می توانند چنین علامتی ایجاد کنند.
به همین دلیل علت تنگی نفس باید بر اساس شرایط فرد و معاینه و آزمایش های لازم مشخص شود.
آیا کاردیومیوپاتی می تواند باعث غش شود؟
بله، بعضی انواع کاردیومیوپاتی می توانند با سرگیجه یا غش همراه باشند.
غش ممکن است در اثر کاهش موقت جریان خون به مغز، اختلالات ریتم قلب یا در بعضی انواع کاردیومیوپاتی، اختلال در خروج خون از قلب ایجاد شود.
غش به ویژه اگر هنگام ورزش اتفاق بیفتد، علامتی است که باید جدی گرفته شود و نیاز به ارزیابی پزشکی دارد.
چه زمانی علائم کاردیومیوپاتی جدی هستند؟
شدت علائم و نحوه بروز آنها اهمیت زیادی دارد.
تنگی نفس شدید، درد مداوم قفسه سینه، غش، ضربان قلب بسیار نامنظم یا علائمی که به طور ناگهانی ایجاد شده اند می توانند نشانه یک مشکل جدی قلبی باشند.
در چنین شرایطی نباید علت علائم را صرفا به استرس، خستگی یا فعالیت بدنی نسبت داد و ارزیابی فوری پزشکی اهمیت دارد.
کاردیومیوپاتی چگونه تشخیص داده می شود؟
تشخیص کاردیومیوپاتی فقط بر اساس علائم انجام نمی شود. چون علائمی مانند تنگی نفس، خستگی، تپش قلب و ورم پا می توانند در بیماری های مختلف قلبی و حتی بعضی مشکلات غیرقلبی دیده شوند، پزشک باید مجموعه ای از اطلاعات را کنار هم قرار دهد.
معمولا بررسی با پرسیدن درباره علائم، سابقه بیماری های قلبی، داروهای مصرفی، بیماری های زمینه ای و سابقه خانوادگی شروع می شود. سابقه خانوادگی اهمیت ویژه ای دارد، زیرا بعضی انواع کاردیومیوپاتی زمینه ژنتیکی دارند.
بعد از معاینه، پزشک بر اساس شرایط بیمار ممکن است یک یا چند آزمایش قلبی را درخواست کند.
اکوکاردیوگرافی در تشخیص کاردیومیوپاتی
اکوکاردیوگرافی یا اکو قلب یکی از مهم ترین آزمایش ها برای بررسی کاردیومیوپاتی است.
در اکو با استفاده از امواج صوتی، تصویر متحرکی از قلب ایجاد می شود و پزشک می تواند اندازه حفره های قلب، ضخامت دیواره ها، حرکت عضله قلب و نحوه پمپاژ خون را بررسی کند.
اکو می تواند به تشخیص تفاوت بین انواع مختلف کاردیومیوپاتی نیز کمک کند.
برای مثال، در کاردیومیوپاتی گشادشونده ممکن است بزرگ شدن حفره قلب و کاهش قدرت پمپاژ دیده شود. در کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک، ضخیم شدن عضله قلب اهمیت دارد و در کاردیومیوپاتی محدودکننده، نحوه پر شدن قلب و سفتی عضله مورد توجه قرار می گیرد.
یکی دیگر از موارد مهم در اکو، بررسی کسر جهشی یا EF است. این شاخص به پزشک کمک می کند قدرت پمپاژ بطن چپ را ارزیابی کند، هرچند تفسیر آن باید در کنار سایر یافته های قلبی انجام شود.
نوار قلب در کاردیومیوپاتی چه چیزی را نشان می دهد؟
نوار قلب یا ECG فعالیت الکتریکی قلب را ثبت می کند.
این آزمایش می تواند ضربان قلب، نظم ریتم و بعضی تغییرات الکتریکی قلب را نشان دهد. در بعضی بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی، نوار قلب می تواند سرنخ هایی درباره ضخیم شدن عضله، اختلال هدایت الکتریکی یا آریتمی ارائه دهد.
اگر بیمار دچار تپش قلب، سرگیجه یا غش باشد، بررسی ریتم قلب اهمیت بیشتری پیدا می کند.
گاهی یک نوار قلب معمولی که فقط برای چند دقیقه ثبت می شود نمی تواند اختلالی را که به صورت گهگاهی اتفاق می افتد نشان دهد. در چنین شرایطی ممکن است پزشک هولتر مانیتورینگ یا دستگاه های ثبت طولانی مدت ریتم را پیشنهاد کند.
هولتر قلب چیست و چه زمانی لازم می شود؟
هولتر دستگاه کوچکی است که فعالیت الکتریکی قلب را برای مدت طولانی تر، معمولا در طول فعالیت های عادی روزانه، ثبت می کند.
این روش برای افرادی که تپش قلب، سرگیجه یا حملات نامنظم ضربان دارند می تواند مفید باشد؛ به ویژه زمانی که علائم در زمان انجام نوار قلب معمولی وجود نداشته باشند.
مدت استفاده از هولتر می تواند بر اساس شرایط فرد متفاوت باشد. در بعضی موارد ثبت ریتم برای یک یا دو روز کافی است و در شرایط دیگر ممکن است پزشک مدت طولانی تری را برای پایش ضربان توصیه کند.
ام آر آی قلب در تشخیص کاردیومیوپاتی
MRI قلب یکی از روش های دقیق تصویربرداری از ساختار و بافت قلب است.
این روش می تواند اطلاعاتی درباره اندازه حفره های قلب، ضخامت عضله، عملکرد بطن ها و بعضی تغییرات بافتی مانند اسکار یا فیبروز ارائه دهد.
MRI در برخی بیماران زمانی اهمیت بیشتری پیدا می کند که اکو اطلاعات کافی ارائه ندهد یا پزشک بخواهد نوع خاصی از کاردیومیوپاتی را با دقت بیشتری بررسی کند.
در بعضی انواع کاردیومیوپاتی، بررسی بافت عضله قلب می تواند در تشخیص و ارزیابی خطر عوارض اهمیت داشته باشد.
آزمایش خون برای تشخیص کاردیومیوپاتی انجام می شود؟
بله، آزمایش خون می تواند بخشی از روند تشخیص باشد.
آزمایش خون معمولا به تنهایی کاردیومیوپاتی را تشخیص نمی دهد، اما می تواند به پیدا کردن علت بیماری یا بررسی تاثیر آن بر بدن کمک کند.
برای مثال، ممکن است پزشک عملکرد تیروئید، کلیه و کبد، سطح آهن و بعضی شاخص های مرتبط با عملکرد قلب را بررسی کند.
در برخی بیماران اندازه گیری BNP یا برخی نشانگرهای دیگر نیز می تواند در ارزیابی فشار وارد شده بر قلب و احتمال نارسایی قلبی کمک کننده باشد.
نوع آزمایش های لازم به علائم و شرایط فرد بستگی دارد.
آیا تست ژنتیک برای کاردیومیوپاتی لازم است؟
در بعضی انواع کاردیومیوپاتی، به ویژه زمانی که احتمال زمینه ارثی وجود داشته باشد، پزشک ممکن است تست ژنتیک را مطرح کند.
این موضوع می تواند در افرادی که سابقه خانوادگی کاردیومیوپاتی، مرگ ناگهانی بدون علت مشخص یا بعضی اختلالات ریتم قلب در خانواده دارند اهمیت بیشتری داشته باشد.
تست ژنتیک همیشه برای همه بیماران لازم نیست. تصمیم درباره انجام آن به نوع کاردیومیوپاتی، سابقه خانوادگی و نتیجه بررسی های پزشکی بستگی دارد.
در صورت تشخیص نوع ارثی، ممکن است پزشک بررسی اعضای نزدیک خانواده را نیز پیشنهاد کند.
نمونه برداری از عضله قلب چیست؟
در شرایط خاص، پزشک ممکن است از روش نمونه برداری از عضله قلب یا Endomyocardial Biopsy استفاده کند.
در این روش نمونه بسیار کوچکی از بافت داخلی قلب برداشته می شود تا در آزمایشگاه بررسی شود.
این روش برای همه بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی انجام نمی شود و معمولا زمانی مطرح می شود که پزشک به اطلاعات بافتی خاصی نیاز داشته باشد یا احتمال بعضی بیماری های مشخص مطرح باشد.
به دلیل تهاجمی بودن روش، انجام آن باید بر اساس شرایط بالینی و تشخیص پزشک متخصص انجام شود.
تفاوت کاردیومیوپاتی گشادشونده و هیپرتروفیک چیست؟
این دو بیماری هر دو عضله قلب را درگیر می کنند، اما تغییر اصلی در آنها متفاوت است.
در کاردیومیوپاتی گشادشونده، حفره های قلب، به ویژه بطن چپ، بزرگ و گشاد می شوند و قدرت انقباض قلب ممکن است کاهش پیدا کند.
در کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک، دیواره عضله قلب بیش از حد ضخیم می شود. این ضخیم شدن می تواند باعث شود قلب در مرحله استراحت به خوبی از خون پر نشود و در بعضی بیماران مسیر خروج خون از بطن چپ نیز محدود شود.
بنابراین یکی از تفاوت های اصلی این دو بیماری، نحوه تغییر ساختار عضله قلب و تاثیری است که این تغییر بر پمپاژ یا پر شدن قلب می گذارد.
تفاوت کاردیومیوپاتی محدودکننده با سایر انواع چیست؟
در کاردیومیوپاتی محدودکننده، مشکل اصلی سفت شدن عضله قلب و کاهش توانایی بطن ها برای شل شدن و پر شدن با خون است.
در حالی که در کاردیومیوپاتی گشادشونده، بزرگ شدن حفره ها و ضعف انقباض اهمیت بیشتری دارد، در نوع محدودکننده ممکن است قدرت انقباض در مراحل اولیه نسبتا حفظ شده باشد اما پر شدن قلب دچار مشکل شود.
همین تفاوت باعث می شود علائم و روش درمان در این دو نوع کاملا یکسان نباشد.
کاردیومیوپاتی چگونه روی عملکرد قلب تاثیر می گذارد؟
قلب برای عملکرد طبیعی به دو توانایی مهم نیاز دارد:
- بتواند در زمان انقباض خون را به اندازه کافی پمپاژ کند.
- بتواند در زمان استراحت به اندازه کافی از خون پر شود.
کاردیومیوپاتی می تواند یکی یا هر دو عملکرد را مختل کند.
برای مثال، در نوع گشادشونده ممکن است قدرت انقباض کاهش پیدا کند. در نوع هیپرتروفیک و محدودکننده، مشکل پر شدن قلب می تواند نقش مهمی داشته باشد.
وقتی قلب نتواند خون را به شکل مناسب جابه جا کند، بدن ممکن است با علائمی مانند خستگی، ضعف و تنگی نفس واکنش نشان دهد.
در صورت پیشرفت بیماری، تجمع مایعات نیز می تواند باعث ورم پاها یا سایر علائم نارسایی قلبی شود.
آیا کاردیومیوپاتی می تواند باعث آریتمی شود؟
بله. بعضی انواع کاردیومیوپاتی با اختلالات ریتم قلب ارتباط دارند.
تغییرات ساختاری عضله قلب می توانند مسیر طبیعی انتقال پیام های الکتریکی را تحت تاثیر قرار دهند. در نتیجه ممکن است ضربان قلب خیلی سریع، خیلی آهسته یا نامنظم شود.
البته احتمال و نوع آریتمی در انواع مختلف کاردیومیوپاتی متفاوت است.
برخی اختلالات ریتم ممکن است فقط باعث احساس تپش قلب شوند، اما بعضی آریتمی ها می توانند جدی تر باشند و نیاز به بررسی و درمان تخصصی داشته باشند.
عوارض کاردیومیوپاتی چیست؟
عوارض به نوع بیماری، شدت آن و سرعت پیشرفت کاردیومیوپاتی بستگی دارند.
برخی افراد سال ها با بیماری پایدار زندگی می کنند، اما در بعضی بیماران ممکن است عوارض مهم تری ایجاد شود.
مهم ترین عوارض احتمالی عبارتند از:
نارسایی قلبی
وقتی عضله قلب نتواند خون را به اندازه کافی پمپاژ کند یا قلب نتواند به شکل مناسب از خون پر شود، ممکن است علائم نارسایی قلبی ایجاد شوند.
تنگی نفس، خستگی، کاهش توانایی فعالیت و ورم پاها از علائم احتمالی هستند.
اختلالات ریتم قلب
آریتمی یکی از عوارض مهم بعضی انواع کاردیومیوپاتی است.
آریتمی ممکن است باعث تپش قلب، سرگیجه یا غش شود و در بعضی شرایط نیاز به درمان دارویی یا استفاده از دستگاه های مخصوص داشته باشد.
تشکیل لخته خون
در بعضی انواع کاردیومیوپاتی، به ویژه زمانی که حفره های قلب بزرگ شده یا ریتم قلب دچار اختلال شده باشد، احتمال تشکیل لخته می تواند افزایش پیدا کند.
اگر لخته از قلب وارد جریان خون شود، ممکن است به اندام های مختلف برسد و عوارضی ایجاد کند. به همین دلیل در برخی بیماران پزشک داروهای ضد انعقاد را با توجه به شرایط فرد تجویز می کند.
ایست قلبی ناگهانی
برخی انواع و شکل های شدید کاردیومیوپاتی می توانند خطر آریتمی های تهدیدکننده زندگی را افزایش دهند.
این خطر در همه بیماران یکسان نیست و عوامل مختلفی مانند نوع بیماری، سابقه آریتمی، عملکرد قلب و بعضی یافته های تصویربرداری در ارزیابی آن نقش دارند.
در افرادی که خطر بالاتری دارند، پزشک ممکن است روش هایی مانند استفاده از دستگاه ICD را برای پیشگیری از مرگ ناگهانی قلبی بررسی کند.
مشکلات دریچه ای
در بعضی انواع کاردیومیوپاتی، تغییر شکل حفره های قلب یا ضخیم شدن عضله می تواند روی عملکرد دریچه ها نیز تاثیر بگذارد.
برای مثال، در برخی بیماران ممکن است نارسایی عملکردی دریچه میترال ایجاد شود.
بنابراین در بررسی کاردیومیوپاتی، وضعیت دریچه های قلب نیز معمولا مورد توجه قرار می گیرد.
آیا کاردیومیوپاتی قابل درمان است؟
پاسخ به این سوال به نوع کاردیومیوپاتی و علت آن بستگی دارد.
در بعضی موارد می توان علت زمینه ای را درمان کرد یا عوامل تشدید کننده را کنترل کرد. در برخی انواع دیگر، هدف اصلی درمان کنترل علائم، کاهش فشار روی قلب، جلوگیری از پیشرفت بیماری و کاهش خطر عوارض است.
برای مثال، اگر یک بیماری زمینه ای باعث آسیب عضله قلب شده باشد، درمان آن بیماری می تواند بخش مهمی از برنامه درمانی باشد.
در موارد شدید نیز ممکن است داروها، دستگاه های قلبی، برخی روش های مداخله ای یا در شرایط خاص پیوند قلب مطرح شوند.
بنابراین عبارت «کاردیومیوپاتی قابل درمان است یا نه» پاسخ یکسانی برای همه بیماران ندارد.
آیا کاردیومیوپاتی همیشه پیشرفت می کند؟
خیر. روند بیماری در افراد مختلف متفاوت است.
بعضی افراد ممکن است بیماری خفیف و پایدار داشته باشند و تنها به پیگیری منظم نیاز داشته باشند. در مقابل، برخی انواع کاردیومیوپاتی می توانند به مرور باعث کاهش عملکرد قلب یا ایجاد عوارض شوند.
نوع کاردیومیوپاتی، علت بیماری، وضعیت عضله قلب، وجود آریتمی و پاسخ بدن به درمان همگی می توانند در روند بیماری نقش داشته باشند.
به همین دلیل پیگیری منظم اهمیت دارد و نمی توان فقط بر اساس نام بیماری درباره آینده فرد قضاوت کرد.
آیا کاردیومیوپاتی می تواند باعث بزرگ شدن قلب شود؟
بله، در بعضی انواع کاردیومیوپاتی بزرگ شدن حفره های قلب یا تغییر اندازه و ضخامت عضله دیده می شود.
برای مثال، در کاردیومیوپاتی گشادشونده، بطن ها ممکن است بزرگ و گشاد شوند. در مقابل، در کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک، ضخیم شدن عضله قلب ویژگی مهم بیماری است.
به همین دلیل عبارت «بزرگ شدن قلب» به تنهایی تشخیص کاردیومیوپاتی نیست و باید مشخص شود کدام بخش قلب تغییر کرده و علت این تغییر چیست.
چه زمانی فرد مبتلا به کاردیومیوپاتی نیاز به پیگیری بیشتری دارد؟
اگر فرد علائم جدیدی پیدا کند یا علائم قبلی تشدید شوند، باید پزشک را در جریان قرار دهد.
مواردی مانند افزایش تنگی نفس، ورم جدید پاها، تپش قلب مکرر، سرگیجه، غش یا کاهش قابل توجه توانایی انجام فعالیت می توانند نشان دهنده تغییر وضعیت قلب باشند.
همچنین افرادی که سابقه خانوادگی کاردیومیوپاتی دارند یا قبلا برای بیماری عضله قلب تشخیص گرفته اند، باید برنامه پیگیری خود را بر اساس توصیه پزشک ادامه دهند.
هدف از پیگیری فقط کنترل علائم نیست؛ بلکه بررسی عملکرد قلب و شناسایی زودهنگام تغییرات احتمالی نیز اهمیت دارد.
درمان کاردیومیوپاتی چگونه انجام می شود؟
درمان کاردیومیوپاتی به نوع بیماری، علت ایجاد آن، شدت علائم و میزان تاثیر بیماری بر عملکرد قلب بستگی دارد. هدف درمان معمولا کنترل علائم، جلوگیری از پیشرفت بیماری، کاهش خطر عوارض و حفظ عملکرد قلب است.
برخی افراد مبتلا به کاردیومیوپاتی، به ویژه اگر بیماری خفیف و بدون علامت داشته باشند، ممکن است فقط به پیگیری منظم نیاز داشته باشند. در مقابل، افرادی که دچار ضعف عضله قلب، آریتمی یا علائم نارسایی قلبی هستند ممکن است به دارو یا روش های درمانی پیشرفته تر نیاز پیدا کنند.
به همین دلیل نمی توان برای همه انواع کاردیومیوپاتی یک روش درمانی واحد در نظر گرفت.
درمان دارویی کاردیومیوپاتی
داروها یکی از بخش های مهم درمان بسیاری از انواع کاردیومیوپاتی هستند. نوع دارویی که برای بیمار تجویز می شود به نوع بیماری و مشکل اصلی قلب بستگی دارد.
پزشک ممکن است از داروها برای اهداف مختلفی استفاده کند، از جمله:
- کاهش فشار روی قلب
- کنترل فشار خون
- کاهش ضربان قلب
- بهبود عملکرد پمپاژ قلب
- کاهش تجمع مایعات
- کنترل اختلالات ریتم قلب
- کاهش خطر تشکیل لخته خون
برای مثال، در بعضی بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی گشادشونده، داروهای مورد استفاده در درمان نارسایی قلبی می توانند به کاهش علائم و حمایت از عملکرد قلب کمک کنند.
داروهای ادرارآور نیز ممکن است در افرادی که دچار تجمع مایعات و ورم شده اند مورد استفاده قرار گیرند.
در بعضی بیماران نیز داروهای کنترل کننده ضربان یا داروهای ضد آریتمی تجویز می شوند.
نوع دارو، مقدار مصرف و ترکیب داروها باید توسط پزشک تعیین شود، زیرا انتخاب درمان به نوع دقیق کاردیومیوپاتی و شرایط هر فرد بستگی دارد.
آیا کاردیومیوپاتی با دارو کاملا درمان می شود؟
داروها در بسیاری از بیماران می توانند علائم را کنترل کنند، فشار وارد شده به قلب را کاهش دهند و خطر بعضی عوارض را کم کنند، اما اینکه بیماری کاملا برطرف شود به علت و نوع کاردیومیوپاتی بستگی دارد.
اگر عامل ایجاد کننده بیماری قابل درمان باشد، درمان آن عامل می تواند وضعیت قلب را نیز بهبود دهد.
در برخی انواع نیز هدف اصلی این است که عملکرد قلب حفظ شود و از پیشرفت بیماری جلوگیری شود.
بنابراین نباید داروها را بدون نظر پزشک قطع کرد، حتی اگر علائم بیمار بهتر شده باشند.
درمان کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک چگونه است؟
درمان کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک به شدت ضخیم شدن عضله، وجود یا نبود انسداد مسیر خروج خون، علائم و خطر آریتمی بستگی دارد.
در بعضی بیماران، داروهایی برای کاهش ضربان قلب و بهبود پر شدن قلب استفاده می شوند.
اگر ضخیم شدن عضله باعث انسداد قابل توجه مسیر خروج خون از بطن چپ شده باشد و علائم شدید باقی بمانند، ممکن است روش های درمانی تخصصی تری مطرح شوند.
یکی از این روش ها میومکتومی سپتال است. در این جراحی، بخشی از عضله ضخیم شده در ناحیه سپتوم برداشته می شود تا مسیر خروج خون بازتر شود.
در بعضی بیماران منتخب نیز ابلیشن سپتال با الکل می تواند به عنوان یک روش غیرجراحی برای کاهش ضخامت بخشی از عضله و بهبود جریان خون مطرح شود. انتخاب بین این روش ها به شرایط بیمار و ارزیابی تیم تخصصی قلب بستگی دارد.
آیا کاردیومیوپاتی نیاز به دستگاه قلبی دارد؟
در بعضی بیماران ممکن است استفاده از دستگاه های کاشتنی لازم باشد.
دستگاه ICD
ICD یا دفیبریلاتور قابل کاشت، دستگاهی است که ریتم قلب را به صورت مداوم بررسی می کند و اگر یک آریتمی خطرناک ایجاد شود، می تواند با ارسال شوک الکتریکی به کنترل آن کمک کند.
این دستگاه برای همه بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی لازم نیست و معمولا زمانی مطرح می شود که بر اساس نوع بیماری و عوامل خطر، احتمال آریتمی های تهدیدکننده زندگی افزایش یافته باشد.
پیس میکر
پیس میکر یا ضربان ساز می تواند در افرادی که ضربان قلب بیش از حد آهسته یا بعضی اختلالات هدایت الکتریکی دارند استفاده شود.
این دستگاه با ارسال پیام های الکتریکی به تنظیم ضربان قلب کمک می کند.
درمان بازهمزمانی قلب
در بعضی بیماران مبتلا به ضعف عملکرد قلب و اختلال مشخص در هماهنگی انقباض بطن ها، ممکن است CRT یا درمان بازهمزمانی قلب مطرح شود.
این روش با هماهنگ کردن انقباض حفره های پایین قلب می تواند به بهبود عملکرد پمپاژ در بیماران منتخب کمک کند.
آیا کاردیومیوپاتی ممکن است به جراحی نیاز داشته باشد؟
بعضی بیماران ممکن است به جراحی یا روش های مداخله ای نیاز پیدا کنند، اما این موضوع به نوع کاردیومیوپاتی بستگی دارد.
در کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک انسدادی، میومکتومی یکی از روش های مهم برای بیمارانی است که علائم شدید دارند و درمان های دیگر برای آنها کافی نبوده است.
در بعضی انواع دیگر، ممکن است برای درمان آریتمی از ابلیشن قلب استفاده شود.
این روش با وارد کردن کاتتر به قلب و ایجاد نقاط بسیار کوچک کنترل شده در بافت قلب انجام می شود تا مسیر ایجاد بعضی آریتمی ها مختل شود.
ابلیشن برای همه انواع کاردیومیوپاتی کاربرد ندارد و انتخاب آن به نوع آریتمی و شرایط بیمار بستگی دارد.
پیوند قلب در کاردیومیوپاتی چه زمانی مطرح می شود؟
پیوند قلب یکی از درمان های بسیار پیشرفته برای برخی بیماران مبتلا به بیماری شدید قلبی است.
این روش معمولا زمانی مطرح می شود که بیماری قلبی به مرحله پیشرفته رسیده باشد و درمان های دارویی و سایر روش های موجود نتوانند عملکرد قلب را به اندازه کافی حفظ کنند.
در چنین شرایطی، بیمار توسط تیم تخصصی نارسایی قلب و پیوند ارزیابی می شود تا مشخص شود آیا پیوند می تواند گزینه مناسبی باشد یا خیر.
پیوند قلب برای اکثر بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی لازم نیست و فقط در شرایط خاص و پیشرفته مطرح می شود.
آیا فرد مبتلا به کاردیومیوپاتی می تواند ورزش کند؟
ورزش برای بسیاری از بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی می تواند بخشی از سبک زندگی سالم باشد، اما نوع و شدت فعالیت باید با توجه به نوع بیماری و وضعیت قلب تعیین شود.
ورزش شدید برای بعضی بیماران، به ویژه افرادی که خطر آریتمی دارند، ممکن است مناسب نباشد.
از طرف دیگر، کنار گذاشتن کامل فعالیت بدنی بدون توصیه پزشک نیز لزوما تصمیم درستی نیست.
پزشک ممکن است بر اساس نوع کاردیومیوپاتی، عملکرد قلب، علائم، سابقه آریتمی و نتایج آزمایش ها درباره میزان فعالیت مجاز تصمیم بگیرد.
اگر هنگام فعالیت دچار درد قفسه سینه، تنگی نفس غیرعادی، سرگیجه یا غش می شوید، باید فعالیت را متوقف کرده و موضوع را با پزشک در میان بگذارید.
رژیم غذایی مناسب برای کاردیومیوپاتی چیست؟
رژیم غذایی نمی تواند تمام انواع کاردیومیوپاتی را درمان کند، اما تغذیه مناسب می تواند به سلامت عمومی قلب و کنترل بعضی عوامل خطر کمک کند.
به طور کلی بهتر است مصرف غذاهای بسیار شور و سرشار از سدیم محدود شود، به ویژه در افرادی که دچار نارسایی قلبی یا تجمع مایعات هستند.
مصرف مناسب سبزیجات، میوه ها، غلات کامل و سایر مواد غذایی سالم برای قلب می تواند بخشی از سبک زندگی مناسب باشد.
اگر بیمار داروهای خاصی مصرف می کند یا دچار بیماری های دیگری مانند دیابت یا بیماری کلیوی است، رژیم غذایی باید با توجه به شرایط او تنظیم شود.
آیا الکل برای افراد مبتلا به کاردیومیوپاتی مضر است؟
مصرف زیاد و طولانی مدت الکل می تواند به عضله قلب آسیب بزند و در برخی افراد با کاردیومیوپاتی ارتباط داشته باشد.
اگر کاردیومیوپاتی به مصرف الکل مرتبط باشد، قطع مصرف الکل می تواند بخش مهمی از مدیریت بیماری باشد.
حتی در سایر انواع کاردیومیوپاتی نیز بهتر است درباره مصرف الکل با پزشک صحبت شود، زیرا شرایط قلبی و داروهای مصرفی می توانند روی توصیه مناسب تاثیر بگذارند.
آیا سیگار روی کاردیومیوپاتی تاثیر دارد؟
سیگار به طور مستقیم و غیرمستقیم برای سلامت قلب مضر است و می تواند خطر بیماری های قلبی و عروقی را افزایش دهد.
در فردی که کاردیومیوپاتی دارد، ترک سیگار یکی از اقدامات مهم برای کاهش عوامل آسیب رسان به قلب است.
ترک سیگار ممکن است برای بعضی افراد دشوار باشد، اما روش های مختلفی برای کمک به ترک وجود دارد و می توان از پزشک یا متخصص مربوطه کمک گرفت.
کنترل بیماری های زمینه ای چقدر اهمیت دارد؟
اگر کاردیومیوپاتی در ارتباط با یک بیماری یا عامل دیگر ایجاد شده باشد، کنترل آن عامل می تواند بخش مهمی از درمان باشد.
برای مثال، کنترل فشار خون بالا، دیابت و بیماری های تیروئید می تواند به کاهش فشار وارد شده بر قلب کمک کند.
در بعضی انواع کاردیومیوپاتی نیز بررسی بیماری های ذخیره ای، التهابی یا سایر بیماری های زمینه ای اهمیت دارد.
بنابراین درمان کاردیومیوپاتی فقط به خود عضله قلب محدود نمی شود و پزشک ممکن است همزمان چند عامل مختلف را بررسی و درمان کند.
آیا کاردیومیوپاتی قابل پیشگیری است؟
همه انواع کاردیومیوپاتی قابل پیشگیری نیستند.
برای مثال، بعضی انواع ارثی به تغییرات ژنتیکی مربوط هستند و نمی توان از ایجاد زمینه ژنتیکی آنها جلوگیری کرد.
اما می توان برخی عوامل اکتسابی و بیماری هایی را که به قلب آسیب می زنند کنترل کرد.
اقداماتی مانند کنترل فشار خون، کنترل دیابت و کلسترول، ترک سیگار، محدود کردن الکل، داشتن فعالیت بدنی متناسب و مراجعه منظم پزشکی می توانند به کاهش برخی عوامل خطر قلبی کمک کنند.
آیا کاردیومیوپاتی روی طول عمر تاثیر می گذارد؟
کاردیومیوپاتی یک بیماری با شدت و انواع مختلف است و نمی توان درباره طول عمر همه افراد مبتلا یک پاسخ یکسان داد.
بعضی افراد بیماری خفیف و پایدار دارند و ممکن است سال ها بدون عارضه جدی زندگی کنند.
در مقابل، بعضی انواع شدید می توانند خطر نارسایی قلبی یا آریتمی های جدی را افزایش دهند.
تشخیص زودهنگام، شناسایی نوع بیماری، درمان مناسب و پیگیری منظم می توانند در کنترل بیماری و کاهش خطر عوارض اهمیت داشته باشند.
چه زمانی فرد مبتلا به کاردیومیوپاتی باید فورا به پزشک مراجعه کند؟
برخی علائم نیازمند ارزیابی سریع پزشکی هستند، به ویژه اگر ناگهانی یا شدید باشند.
این علائم شامل موارد زیر هستند:
- درد شدید یا مداوم قفسه سینه
- تنگی نفس شدید یا ناگهانی
- غش یا از دست دادن هوشیاری
- تپش قلب شدید همراه با سرگیجه یا ضعف
- کبودی لب ها یا پوست
- ورم شدید و ناگهانی
- بدتر شدن سریع علائم قبلی
این علائم می توانند دلایل مختلفی داشته باشند و لزوما به معنی تشدید کاردیومیوپاتی نیستند، اما بعضی از آنها می توانند نشانه یک وضعیت اورژانسی قلبی باشند.
سخن نهایی
کاردیومیوپاتی به گروهی از بیماری های عضله قلب گفته می شود که می توانند ساختار یا عملکرد قلب را تغییر دهند. این بیماری انواع مختلفی دارد و کاردیومیوپاتی گشادشونده، هیپرتروفیک و محدودکننده از شناخته شده ترین انواع آن هستند.
علائم بیماری بسته به نوع و شدت آن متفاوت است. بعضی افراد ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند، در حالی که برخی دیگر با تنگی نفس، خستگی، تپش قلب، درد قفسه سینه، سرگیجه یا ورم پاها مواجه شوند.
تشخیص معمولا با بررسی علائم و سابقه پزشکی و استفاده از روش هایی مانند اکوکاردیوگرافی، نوار قلب، آزمایش خون و در صورت نیاز MRI قلب یا سایر بررسی ها انجام می شود.
درمان نیز برای همه افراد یکسان نیست. ممکن است در یک بیمار تنها پیگیری و اصلاح سبک زندگی کافی باشد و در بیمار دیگری دارو، دستگاه قلبی، روش های مداخله ای یا حتی در مراحل بسیار پیشرفته پیوند قلب مطرح شود.
اگر سابقه خانوادگی کاردیومیوپاتی دارید یا علائمی مانند غش، تپش قلب مکرر، تنگی نفس یا کاهش واضح توانایی فعالیت برای شما ایجاد شده است، بهتر است علت آن توسط پزشک بررسی شود. تشخیص نوع بیماری و ارزیابی دقیق وضعیت قلب، نقش مهمی در انتخاب درمان و پیشگیری از عوارض دارد.
سوالات متداول
کاردیومیوپاتی چیست؟
کاردیومیوپاتی گروهی از بیماری های عضله قلب است که می تواند باعث ضخیم شدن، گشاد شدن یا سفت شدن عضله قلب و اختلال در عملکرد طبیعی آن شود.
آیا کاردیومیوپاتی خطرناک است؟
شدت بیماری در افراد مختلف متفاوت است. بعضی انواع خفیف ممکن است فقط به پیگیری نیاز داشته باشند، اما برخی انواع می توانند باعث نارسایی قلبی یا اختلالات جدی ریتم قلب شوند.
آیا کاردیومیوپاتی ارثی است؟
بعضی انواع کاردیومیوپاتی زمینه ژنتیکی دارند و ممکن است در خانواده منتقل شوند. با این حال، همه انواع بیماری ارثی نیستند و در بسیاری از موارد علت های دیگری مطرح هستند.
آیا کاردیومیوپاتی درمان دارد؟
بسته به نوع بیماری، درمان می تواند شامل دارو، کنترل بیماری زمینه ای، اصلاح سبک زندگی، دستگاه های قلبی، برخی روش های مداخله ای و در موارد بسیار شدید پیوند قلب باشد.
آیا افراد مبتلا به کاردیومیوپاتی می توانند ورزش کنند؟
نوع و میزان ورزش باید با توجه به نوع کاردیومیوپاتی، عملکرد قلب و خطر آریتمی تعیین شود. بعضی بیماران می توانند فعالیت بدنی منظم داشته باشند، اما ورزش شدید ممکن است برای برخی افراد مناسب نباشد.
آیا کاردیومیوپاتی باعث نارسایی قلبی می شود؟
برخی انواع کاردیومیوپاتی می توانند در صورت پیشرفت باعث ضعف عملکرد قلب و نارسایی قلبی شوند. با این حال، ابتلا به کاردیومیوپاتی به تنهایی به معنی وجود نارسایی قلبی نیست.
منبع
American Heart Association – Prevention and Treatment of Cardiomyopathy
American Heart Association – What Is Cardiomyopathy
European Society of Cardiology – 2023 Cardiomyopathy Guidelines
Cleveland Clinic – Cardiomyopathy